Afgelopen weekend had ik ineens een impulsieve ingeving. Een dagje Amsterdam, daar had ik zin in. Het zonnetje scheen en een terrasje in de Jordaan zag ik al helemaal voor mij. In mijn moeder vond ik een bondgenoot en samen togen we per trein naar onze hoofdstad.
Eenmaal aangekomen liepen we de Zeedijk op. Ik hou wel van de ruige sfeer op de wallen en in de ochtend is het veilig genoeg voor twee dames op leeftijd 👵🏻
We liepen bij toeval langs het bankje met daarop een bronzen beeld van Majoor Bosshardt. Bij velen is zij bekend als hét gezicht van het Leger des Heils. Ik kom uit een Leger des Heils familie, dus dit sprak ons aan. Het bankje stond voor het huis waar de Majoor jarenlang woonde.
Middenop de wallen verspreidde zij warmte en liefde. In de kroegen verkocht ze de Strijdkreet, waarmee ze heel wat geld inzamelde voor de opvang van daklozen en verslaafden. Maar dat was lang niet alles wat zij deed.
We liepen naar binnen bij het naastgelegen Leger des Heils museum en werden hartelijk ontvangen door een heilssoldaat. ‘Hebt u een afspraak?’, vroeg hij? ‘Nee, we komen zomaar even langs.’ ‘Oh, dat is helemaal goed hoor, zal ik u even rondleiden door het huis van Majoor Bosshardt?’
Zo geschiedde en we hoorden prachtige verhalen, over hoe de Majoor geliefd was bij directeuren en criminelen en alles wat er tussenin zat. Ze kwam overal, of het nu in de peeskamertjes was of in de gevangenis of in de kroegen. Altijd had ze een luisterend oor, zonder oordeel.
Ze kreeg ook veel voor elkaar. Ze had een breed netwerk met invloedrijke personen. Nooit verrijkte ze zichzelf, maar des te meer zette ze haar invloed in ten gunste van de zwakkeren in onze samenleving.
De mensen van de wallen had ze in haar hart gesloten. En zij haar. Totdat ze op 25 juni 2007 op 94-jarige leeftijd werd bevorderd tot Heerlijkheid, zoals ze dat zo mooi noemen bij het Leger des Heils.
Na de rondleiding vervolgden we ons rondje door de stad. We liepen door de Kalverstraat en namen een drankje op het Rembrandtplein. We bezochten de 9 straatjes en kuierden weer richting het station. De rest van de dag was leuk, en ook voorspelbaar.
Majoor Bosshardt en de vriendelijke heilssoldaat met zijn mooie verhalen, dát was de verrassing van de dag. We vonden God op de wallen en voelden de warmte in ons hart.
Liefs, Miranda
Miranda Hogeboom 